Lacrimosa

Ostatnimi czasy zimowe wieczorki umilam sobie cudowną muzyką prosto ze Szwajcarii. Lacrimosę (bo takoż zwie się owy zespół) znam od ładnych paru lat. W głównej mierze dzięki gustowi muzycznemu mego ojca, który -katował- tym zespołem mnie i moich sąsiadów za sprawą Tomasza Beksińskiego - legendarnego radiowca z "Polskiej Trójki". To właśnie w jego audycjach (zapewne) po raz pierwszy można było usłyszeć Lacrimosę w Polsce. Samoczynnie nasuwa się pytanie: "Dlaczego tak na poważnie zacząłem słuchać Ich dopiero teraz skoro sam zespół znam parę lat?". Być może odpowiedź zabrzmi niezbyt oryginalnie, ale wydaję mi się, że do tej muzyki trzeba dorosnąć. Muzyka którą tworzy zespół jest na tyle nietuzinkowa, że na pewno nie spodoba się każdemu.

Sama nazwa - Lacrimosa wiąże się z ostatnią, niedokończoną częścią "Requiem d-moll" Mozarta. Ta z kolei zyskała swe miano od łacińskiego słowa "lacrimoso", czyli "pełnia łez", "łzawo", zaś w dosłownym tłumaczeniu oznacza po prostu "powódź łez". Sam frontman zespołu nie ukrywa swej fascynacji Mozartem, co zresztą słychać również na każdej płycie. Skoro o płytach mowa, warto wspomnieć, że zespół posiada już ich ładny dorobek - dziewięć albumów studyjnych, a dziesiąty już w drodze (premiera 8 maja). Do tego dochodzą jeszcze dwa albumy koncertowe oraz jeden album kompilacyjny (coś z typu 'the best of...').

Początki zespołu sięgają roku 1990, kiedy to Tilo Wolff (wspominany frontman) postanowił podzielić się ze światem swoją twórczością. Mając trudności ze znalezieniem odpowiedniej wytwórni po prostu założył własną (proste nieprawdaż). Wytwórnia ochrzczona nazwą Hall of Sermon istnieje do dziś, do tego wciąż poszerza swą działalność (posiadając w swych 'ramionach' m.in. takie zespoły jak: Love Like Blood, Evergrey, Dreams of Sanity, a nawet jeden zespół prosto z Polski - Artrosis).

W 1993 roku, Tilo doszedł do wniosku, że jego muzyce potrzebna jest pewna odmiana. Podczas trasy poznał współzałożycielkę zespołu Two Witches - Anne Nurmi (z pochodzenia Finkę), która po pewnym czasie stała się członkinią zespołu. Od tego momentu muzyka Lacrimosy nabrała całkiem nowego kierunku, pojawiły się nowe instrumenty, kobiecy głos nadał inny klimat, a do tego zaczęto coraz częściej sięgać po gitary elektryczne. Wiele osób zaczęło wiązać zespół z muzyką gotycką (co moim zdaniem nie do końca jest prawdą). Fakt, że Lacrimosa gra muzykę mroczną, a zarazem melancholijną, a w ich tekstach pełno jest podtekstów miłosnych oraz religijnych (mowa tu o naprawdę różnych religiach, nie tylko chrześcijańskiej) nie sprawia przecież, że należy od razu wiązać ich z gotykiem. Na samej Wikipedii w miejsce gatunku wpisane jest "darkwave, rock gotycki, gothic metal, metal symfoniczny, muzyka poważna". Dlaczego aż tak szeroki zakres gatunkowy?

Pewnie dlatego, że każda płyta to mieszanka (wybuchowa!) różnych gatunków. Mnie na przykład naprawdę ujęła "Elodia" z 1999. Mówi się, że szczyt swych muzycznych możliwości Lacrimosa osiągnęła właśnie na tym albumie. "Elodia" wyznaczyła poziom, któremu trudno dziś dorównać innym zespołom. Tę genialną operę w 3 aktach stworzyło ponad 180 osób. Swietności albumowi dodaje też fakt, iż Tilo zaprosił do współpracy cenioną na świecie London Symphony Orchestra, a także muzyków z hamburskiej Staatsoper oraz chór The Rosenberg Ensemble. Całość jest koncept albumem opowiadającym o gasnącej miłości i wierze w jej odrodzenie. Polecam!

Jak już wspomniałem, ciężko zdefiniować Lacrimosę w kilku słowach, dlatego trudno będzie napisać mi jakiekolwiek podsumowanie. Sądzę, że każdy z osobna powinien sprawdzić cóż to za 'wychwalany' przeze mnie zespół - czas abyście sami zagłębili się w Lacrimosę. Tylko ostrzegam, muzyka jest naprawdę narkotyzująca...

Napisał: PatryśWesołyRowerzysta