[FM] Where'd You Go & Kenji PL

Where'd You Go?

Where'd you go?
I miss you so,
Seems like it's been forever,
That you've been gone.

She said "Some days I feel like shit,
Some days I wanna quit, and just be normal for a bit,"
I don't understand why you have to always be gone,
I get along but the trips always feel so long,
And, I find myself tryna stay by the phone,
'Cause your voice always helps me to not feel so alone,
But I feel like an idiot, workin' my day around the call,
But when I pick up I don't have much to say,
So, I want you to know it's a little fucked up,
That I'm stuck here waitin', at times debatin',
Tellin' you that I've had it with you and your career,
Me and the rest of the family here singing "Where'd you go?"

I miss you so,
Seems like it's been forever,
That you've been gone.
Where'd you go?
I miss you so,
Seems like it's been forever,
That you've been gone,
Please come back home...

You know the place where you used to live,
Used to barbeque up burgers and ribs,
Used to have a little party every Hallowe'en with candy by the pile,
But now, you only stop by every once in a while,
Shit, I find myself just fillin' my time with,
Anything to keep the thought of you from my mind,
I'm doin' fine, I plan to keep it that way,
You can call me if you find you have somethin' to say,
And I'll tell you, I want you to know it's a little fucked up,
That I'm stuck here waitin', at times debatin',
Tellin' you that I've had it with you and your career,
Me and the rest of the family here singing "Where'd you go?"

I miss you so,
Seems like it's been forever,
That you've been gone.
Where'd you go?
I miss you so,
Seems like it's been forever,
That you've been gone,
Please come back home...

I want you to know it's a little fucked up,
That I'm stuck here waitin', no longer debatin',
Tired of sittin' and hatin' and makin' these excuses,
For while you're not around, and feeling so useless,
It seems one thing has been true all along,
You don't really know what you got 'til it's gone,
I guess I've had it with you and your career,
When you come back I won't be here and you'll can sing it...

Where'd you go?
I miss you so,
Seems like it's been forever,
That you've been gone.
Where'd you go?
I miss you so,
Seems like it's been forever,
That you've been gone,
Please come back home...
Please come back home...
Please come back home...
Please come back home...
Please come back home...

-----------------------------------------------------------------------

Gdzie się podziałeś?

Gdzie się podziałeś?
Tak za tobą tęsknię,
Wydaje się jakby to była wieczność,
Od kiedy cię nie ma.

Powiedziała: Czasami czuję się jak gówno,
Czasami chcę zrezygnować, i choć trochę być normalna,
Nie rozumiem dlaczego ciągle cię nie ma,
Wytrzymuję, ale trasy zawsze się tak dłużą,
I łapię się na tym, ze ciągle siedzę przy telefonie
Bo twój głos zawsze mi pomaga nie czuć się tak samotną
Ale czuję się jak idiotka, gdy cały mój dzień kręci się wokół tego telefonu
Jednak gdy odbieram, nie mam dużo do powiedzenia,
Więc chcę żebyś wiedział, że to trochę popieprzone,
Że tu utknęłam, od czasu do czasu mówiąc ci,
Że mam dość ciebie i twojej kariery
Ja i reszta rodziny śpiewamy tu "Gdzie się podziałeś?"

Tak za tobą tęsknię,
Wydaje się jakby to była wieczność,
Od kiedy cię nie ma.
Gdzie się podziałeś?
Tak za tobą tęsknię,
Wydaje się jakby to była wieczność,
Od kiedy cię nie ma,
Proszę, wróć do domu...

Znasz miejsce, w którym kiedyś żyłeś,
Kiedyś grillowałeś hamburgery i żeberka,
Urządzałeś imprezy na każde Halloween ze świecami i cukierkami,
Ale teraz w każdym miejscu jesteś tylko przez chwilę,
Cholera, po prostu wypełniam sobie czas,
Wszystkim, co odegna ode mnie myśli o tobie
Radzę sobie nieźle, mam zamiar dalej tak trzymać
Możesz zadzwonić, jeśli sądzisz że masz mi coś do powiedzenia,
A powiem ci, sądzę że to trochę popieprzone,
Że tu utknęłam, od czasu do czasu mówiąc ci,
Że mam dość ciebie i twojej kariery
Ja i reszta rodziny śpiewamy tu "Gdzie się podziałeś?"

Tak za tobą tęsknię,
Wydaje się jakby to była wieczność,
Od kiedy cię nie ma.
Gdzie się podziałeś?
Tak za tobą tęsknię,
Wydaje się jakby to była wieczność,
Od kiedy cię nie ma,
Proszę, wróć do domu...

Chcę żebyś wiedział, że to trochę popieprzone,
Że tu utknęłam, już nic nie mówię,
Mam już dość siedzenia, wściekania się i tych wymówek,
Na razie nie ma cię w pobliżu, a ja czuję się tak bezużyteczna,
Wydaje się, że przez cały czas jedno było prawdą,
Nie wiesz co posiadasz, dopóki tego nie stracisz,
Wydaje mi się, że jestem z tobą i twoją karierą
Kiedy wrócisz, mnie tu nie będzie, a wtedy będziesz mógł to zaśpiewać...

Gdzie się podziałaś?
Tak za tobą tęsknię,
Wydaje się jakby to była wieczność,
Od kiedy cię nie ma.
Gdzie się podziałaś?
Tak za tobą tęsknię,
Wydaje się jakby to była wieczność,
Od kiedy cię nie ma,
Proszę, wróć do domu...
Proszę, wróć do domu...
Proszę, wróć do domu...
Proszę, wróć do domu...
Proszę, wróć do domu...

PS. Mimo, że Mike śpiewa ten kawałek, całość poznajemy z punktu widzenia Anny. A przynajmniej dużo na to wskazuje.

-----------------------------------------------------------------------

Kenji

My father came from Japan in 1905
He was 15 when he immigrated from Japan
He, he... he worked until he was able to buy this patch
And build a store

Let me tell you the story in the form of a dream,
I don't know why I have to tell it but I know what it means,
Close your eyes just picture the scene,
As I paint it for you, it was World War II,
When this man named Kenji woke up,
Ken was not a soldier,
He was just a man with a family who owned a store in LA,
That day, he crawled out of bed like he always did,
Bacon and eggs with wife and kids,
He lived on the second floor of a little store he ran,
He moved to LA from Japan,
They called him 'Immigrant,'
In Japanese, he'd say he was called "Iisei,"
That meant 'First Generation In The United States,'
When everyone was afraid of the Germans, afraid of the Japs,
But most of all afraid of a homeland attack,
And that morning when Ken went out on the doormat,
His world went black 'cause,
Right there; front page news,
Three weeks before 1942,
"Pearl Harbour's Been Bombed And The Japs Are Comin',"
Pictures of soldiers dyin' and runnin',
Ken knew what it would lead to,
Just like he guessed, the President said,
"The evil Japanese in our home country will be locked away,"
They gave Ken, a couple of days,
To get his whole life packed in two bags,
Just two bags, he couldn't even pack his clothes,
Some folks didn't even have a suitcase, to pack anything in,
So two trash bags was all they gave them,
When the kids asked mum "Where are we goin'?"
Nobody even knew what to say to them,
Ken didn't wanna lie, he said "The US is lookin' for spies,
So we had to live in a place called Mandinar,
Where a lot of Japanese people are,"
Stop it don't look at the gunmen,
You don't wanna get the soldiers wonderin',
If you gonna run or not,
'Cause if you run then you might get shot,
Other than that try not to think about it,
Try not to worry 'bout it; bein' so crowded,
Someday we'll get out, someday, someday.

As soon as war broke out
The G.I came and they just come to the house and
"You have to come"
"All the Japanese have to go"
They took Mr. Lee
People didn't understand
Why did they have to take him?
Because he's an innocent labourer

So now they're in a town with soldiers surroundin' them,
Every day, every night look down at them,
From watch towers up on the wall,
Ken couldn't really hate them at all;
They were just doin' a job and,
He wasn't gonna make any problems,
He had a little garden with vegetables and fruits that,
He gave to the troops in a basket his wife made,
But in the back of his mind, he wanted his families life saved,
Prisoners of war in their own damn country,
What for?
Time passed in the prison town,
He wondered if he'd live it down if and when they were free
The only way out was joinin' the army,
And supposedly, some men went out for the army, signed on,
And ended up flyin' to Japan with a bomb,
That 15 kilotonne blast, put an end to the war pretty fast,
Two cities were blown to bits; the end of the war came quick,
Ken got out, big hopes of a normal life, with his kids and his wife,
But, when they got back to their home,
What they saw made them feel so alone,
These people had trashed every room,
Smashed in the windows and bashed in the doors,
Written on the walls and the floor,
"Japs not welcome anymore."
And Kenji dropped both of his bags at his sides and just stood outside,
He, looked at his wife without words to say,
She looked back at him wiped the tears away,
And, said "Someday we'll be okay, someday,"
Now the names have been changed, but the stories true,
My family was locked up back in '42,
My family was there when it was dark and damp,
And they called it an internment camp.

When we first got back from camp... uhh
It was... pretty... pretty bad

I, I remember my husband said
"Are we gonna stay 'til last?"
Then my husband died before they close the camp.

-----------------------------------------------------------------------

Kenji

Mój ojciec przyjechał z Japoniii w 1905
Miał 15 lat, kiedy imigrował z Japonii
On, on... pracował, aż był w stanie kupić tą działkę
I wybudować sklep

Pozwólcie, że opowiem wam historię w formie wyobrażenia,
Nie wiem czemu chcę wam to opowiedzieć, ale wiem co to oznacza,
Zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie scenę,
Jak wam przedstawiłem, była II Wojna Światowa,
Kiedy onudził się mężczyzna imieniem Kenji,
Ken nie był żołnierzem,
Był tylko człowiekiem z rodziną, prowadzącym sklep w LA,
Tego dnia wygrzebał się z łóżka, jak to zwykle robił,
Jajka na bekonie z żoną i dziećmi,
Mieszkał na drugim piętrze sklepu, który prowadził,
Przeniósł się do LA z Japonii,
Nazywali go "imigrantem",
W Japonii byłby nazywany "Iisei",
Co oznacza "Pierwsze Pokolenie w Stanach Zjednoczonych",
Kiedy wszyscy bali się Niemców, bali się Japońców,
Ale najbardziej bali się atak na własny kraj,
I tamtego ranka, kiedy Ken wyszedł na wycieraczkę,
Ściemniało mu przed oczami, bo
Dokładnie tam, na pierwszej stronie
Trzy tygodnie przed 1942,
"Zbombardowano Pearl Harbour, Nadchodzą Japońce",
Zdjęcia uciekających i ginących żołnierzy,
Ken wiedział do czego to doprowadzi,
Tak jak przewidywał, Prezydent ogłosił,
"Źli Japończycy w naszym kraju zostaną odizolowani",
Dali Ken'owi parę dni
Żeby spakował cały swój dobytek w dwie torby,
Tylko dwie torby, nie mógł nawet zmieścić swoich ubrań,
Niektórzy nie mieli nawet walizki, w którą mogliby się spakować,
Więc dostali tylko dwa worki na śmieci,
Kiedy dzieci zapytały mamę "Gdzie idziemy?",
Nikt nawet nie wiedział co im odpowiedzieć,
Ken nie chciał kłamać, powiedział "USA szukają szpiegów,
Więc musimy mieszkać w miejscu zwanym Mandinar,
Gdzie jest wielu Japończyków",
Przestań, nie patrz na strzelca,
Nie chcesz chyba, żeby żołnierz zaczął się zastanawiać,
Czy uciekniesz, czy nie,
Bo jeśli będziesz uciekał, dostaniesz kulkę,
Więc nie próbuj nawet o tym myśleć,
Spróbuj o tym nie myśleć; Jesteśmy tak ściśnięci,
Kiedyś wyjdziemy, kiedyś, kiedyś.

Jak tylko wybuchła wojna
Przyszli wojskowi i po prostu powiedzieli
"Musicie iść"
"Wszyscy Japończycy muszą iść"
Zabrali pana Lee
Ludzie nie rozumieli
Dlaczego musieli zabrać jego?
Przecież jest niewinnym robotnikiem

Więc teraz są w mieście, otoczeni przez żołnierzy,
Którzy dzień i noc ich obserwują,
Z wież strażniczych na murach,
Ken w ogóle nie mógł ich nienawidzić;
Oni po prostu wykonywali zadanie i
Nie starał się robić problemów,
Miał mały ogród z warzywami i owocami które,
Dawał żołnierzom w koszu uplecionym przez żonę,
Ale skrycie pragnął uratować życie swojej rodziny,
Jęcy wojenni we własnym, cholernym kraju,
Za co?
Czas mijał w więziennym mieście,
Zastanawiał się, czy to przeżyje, jeśli i kiedy będą wolni,
Jedynym wyjściem było wstąpienie do armii
I nagle, niektórzy mężczyźni odeszli do armii, zaciągnęli się,
A skończyli lecąc z bombą nad Japonię,
Ten 15-stokilotonowy wybuch dosyć szybko zakończył wojnę,
Dwa miasta zostały rozniesione w pył; koniec wojny przyszedł szybko,
Ken wyszedł, z dużą nadzieją na normalne życie z żoną i dziećmi,
Ale kiedy wrócili do swojego domu,
Poczuli się tak samotni przez to, co zobaczyli,
Ci ludzie zdemolowali każdy pokój,
Wybili okna i wywarzyli drzwi,
Napisane na ścianach i podłodze,
"Japońce nie są już tu mile widziani."
A Kenji upuścił torby i po prostu stał na zewnątrz,
Popatrzył bez słowa na swoją żonę,
Ona spojrzała na niego i otarła łzy,
I powiedziała "Kiedyś będzie dobrze, kiedyś",
Imiona zostały zmienione, ale historia jest prawdziwa,
Moja rodzina została zamknięta w '42,
Moja rodzina była tam w tych mrocznych i mglistych czasach,
A oni nazywali to obozem dla internowanych.

Kiedy wróciliśmy z obozu, na początku... uhh
Było... bardzo... bardzo źle

Pamiętam, kiedy mój mąż powiedział
"Czy zostaniemu tu do końca?"
Później mój mąż umarł, zanim zlikwidowano obóz.